Het moderne wereldbeeld is gebaseerd op de overtuiging dat tijd collectief en objectief een lineair proces is, onderweg van verleden, door het heden, naar de toekomst. In dit wereldbeeld wordt dromen gezien als een subjectief individueel proces, verstoken van realiteit.

Tussen vele indigene culturen, inclusief de Aboriginal cultuur, wordt dromen gezien als een collectieve en objectieve ervaring. Dit perspectief geeft ons toegang tot interpersoonlijk creativiteit en een dieper begrip. In deze zin is niets gescheiden: alles is een tijdelijk knooppunt in een stromend proces. Vandaag is het gister van morgen. Het sterrenlicht dat we nu waarnemen, is niet van deze tijd. Onze dromen brengen ons tijden terug en tijden vooruit. In ons zit het geheugen van generaties. Hier en nu. 
Volgordelijkheid is geen tijdsconcept, het is een sequentie. Wanneer we ons door ruimte bewegen, bewegen we ons door tijd. Bewegen we ons in de tijd, bewegen we ons in de ruimte. 

Zoals een Aboriginal spreekwoord zegt: “Wij zijn allemaal bezoekers van deze tijd, deze plek. Wij zijn gewoon op doorreis. Ons doel hier is om te observeren, te leren, te groeien, om lief te hebben … en dan keren we terug naar huis.” Waarom is dit relevant binnen Dragon Dreaming? Het reflecteert naar de fractiliteit van het creatieproces, van de droomcirkel, waar alle vier fases in iedere fase aanwezig zijn: een natuurlijk terugkerend patroon.